Многу често, некои го изедначуваат поимот свест со размислување. Кои се основните разлики помеѓу поимот свест и размислување и кои се придобивките од свеста, а кои се последиците од прекумерниот живот во интелект?

Свеста е способност која е вродена кај секој од нас. Сепак, многу често некои го изедначуваат поимот свест со размислувањето. Кои се основните разлики помеѓу поимот свесност и размислување? Специфична разлика што ги раздвојува овие два концепта е дека свеста е делот од нас кој има можност да се набудуваме себеси и светот околу нас, додека размислувањето е насочено кон донесување пресуди и заклучоци. Наједноставниот опис на свеста би бил дека свеста е мирен, тивок дел и будно присуство кое обрнува внимание на сè што доживуваме без пресуда.

Сензации, чувства, мисли, импулси и инстинкти. Овие содржини постојано се менуваат, но свеста секогаш останува иста – мирна и постојана. Ако живееме од позицијата на свеста, сите содржини што се појавуваат како резултат на нашето секојдневие, кога тие се појавуваат ги забележуваме т.е. ги освестуваме. Тој дел што ги согледува овие содржини е нашата свест. Но, не само што ги согледуваме. Свеста е извонредна алатка која, доколку умеете да ја користите, ви помага да освестите и од каде потекнуваат овие содржини. Значи, размислувањето е една од содржините на свеста, т.е. една од компонентите на нашето искуство во секојдневниот живот што ја перцепираме преку свеста која, за разлика од свеста, ги коментира нашите животни искуства преку мисли и слики.

Стапицата во денешното општество лежи во тоа што размислувањето е доминантно кај луѓето, додека свеста е запоставена, т.е. многу малку луѓе активно го користат. Поради тоа, постои губење на контакт со сегашниот момент, а со тоа и со сите прекрасни ситни или големи радости на животот. Сепак, многу поголема последица од доминантен интелект и размислување е ЖИВОТ ВО ГЛАВА што создава доста големи проблеми за многумина. На пример, многу страдаат од несоница поради премногу активен процес на размислување и мисли, што доведува до развој на одредени болести на долг рок. Зошто? Бидејќи спиењето со слаб квалитет и претерано стресниот интелект ја исцрпуваат животната енергија и го трошат телото, што го прави подложен на болести. Под влијание на овие фактори, телото едноставно не може да се регенерира, па затоа болеста е единственото „решение“.

Процесот на размислување што се одвива во нашата глава користи имагинација и меморија и се состои од мисли кои имаат форма на умствени зборови или слики што предизвикуваат одредени емоции и сензации во телото. Значи, размислувањето ни дава можност да го насочиме вниманието кон потенцијалната иднина или да евоцираме спомени од минатото. Ако го користиме процесот на размислување креативно и на адекватен начин, можеме да се развиваме неверојатно. Но, за жал, повеќето го користат автоматски и премногу, што доведува до создавање на контрола, одбранбени механизми кои најчесто не штитат од чувствување на емоцитие што ги носиме во нас.

Имено, мисловниот процес ни помага да избегнеме физичка, емоционална или ментална болка преку своите механизми како што се: планирање, судење, споредување, анализирање, толкување, шпекулирање, етикетирање и категоризација. Најчестиот резултат од ова се поларните мисли што ни доаѓаат на ум, затоа што овие механизми секогаш се „за нешто“ или „против нешто“ („тој е забавен, па  ми се допаѓа“, „тој/таа е досаден, не би јас со него / неа “, итн.).

Свесноста е мускул кој треба да се изгради. Таа значи да бидеме во тотална присутност во моментот со сè, да примаме сè и ништо да не судиме. Да не слушаме само она што доаѓа од устите на луѓето, туку и од нивната глава. Да не го гледаме само она што физички се гледа како дело, туку и она што е зад тоа дело.

Ако размислувањето е доминантно во нашите животи, ние не сме во состојба да ги гледаме работите на нов начин затоа што се придржуваме кон старите вредности и верувања кои произлегуваат од меморија заснована на искуства во минатото. Ако размислувањето е доминантно, тогаш сме заробеници во линеарниот свет и секогаш ќе донесувме сегашни заклучоци врз основа на минати искуства и ситуации. Со вакиот начин на функционирање, му оневозможуваме на нашето битие да се отвори кон радост, уживање и забава, како и кон нови предизвици кои  можеби би ни биле во функција.

Свеста, од друга страна, е феноменална способност која ни овозможува да ги прошириме нашите хоризонти и перцепции и да ги надминеме старите механизми (мисли, верувања, убедувања, однесувања и емоционални реакции) на кои не им е местото во сегашноста. Таа не се засновува врз минатото и иднината, затоа што ТАА ПОСТОИ ИСКЛУЧИВО ВО СЕГАШНОСТА. Со употреба на свесност, се постигнува многу повисоко ниво на прифаќање, поради што механизмот на судење и осуда станува безначаен, а со тоа и повеќето проблеми со кои се соочуваме во сегашноста.